Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2012



Ολο ετοιμαζομαι να φυγω.

Ολο σας αποχαιρετω κι ακομα στεκω
Σαν κατι να χω να προσθεσω ακομα στον κοσμο. 


Σαν να χω να προσφερω λιγη ακομα ευτυχια σε σας απο το μεδουλι μου.
         θυμαμαι - καλοκαιριατικο σουρουπο ηταν, σταματησα μπροστα σε μια καλυ
βα.


Διψουσα.
Μια μαυροφορεμενη γρια με φιλεψε με το κανατι δροσερο νερο.
"Φχαριστω γιαγια" της ειπα. 


"Καλη λευτερια γιε μου" αποκριθηκε.
     Τη λευτερια ο καθενας μας τηνε χρωσταει σε ολους.
...Ενιωθα να ανεβαινω ισα στον ουρανο
κι ενιωσα το φεγγαρι που με χτυπησε καταστηθα ολοδροσο
σαμπως χρυσο κωνσταντινατο το φεγγαρι κρεμασμενο με ενα σπαγγο απ' το λαιμο μου, και να μου δροσιζει την καρδια και λιγο-λιγο να ζεσταινεται και 
ν' αχνιζει στον κορφο μου.
Κι ελεγα μεσα μου: δεν φτανει το τραπεζι, μητε καμποσος παρας στην τσεπη,
μητε και το ψωμι και το φιλι δεν φτανει.
Ο ανθρωπος ειναι πιο τρανος απ' την καθημερινη του εγνοια.
κι ολο τραβαει πιο περα απ' την σκλαβια του, ωσπου να νιωσει , μπαινοντας ισα στον ουρανο να αχνιζει το φεγγαρι στον κορφο του,
ωσπου να κλαψει μια νυχτα απο αγαπη για ολο τον κοσμο...

γιαννης ριτσος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου