Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2011








(από την Ελενα )


 Μοιράζομαι ότι έχω και δεν έχω με όποιον το ζητήσει.

  Δεν ντρέπονται να πω "δεν ξέρω" και


"συγγνώμη". Χαμογελώ εύκολα όταν είμαι ευτυχισμένη.

  Συγχωρώ πολύ. Παθιάζομαι με ότι 

 κάνω. Δεν μ’αρέσει να χάνω. Γίνομαι γκρινιάρα όταν δεν έχω

  την προσοχή των ανθρώπων 

  που αγαπώ. Όταν αγαπώ μου αρέσει να το φωνάζω. 

 Πιστεύω

  στην δύναμη του ανθρώπου 
 
 να κάνει τα πάντα. Ζω με τα πολλά και με τα λίγα με την 

 ίδια

   ευκολία. Είμαι αισιόδοξη αν και απογοητεύομαι εύκολα! 

  Κλαίω
  

   εύκολα. Έχω πολλά όνειρα απραγματοποίητα μα αυτό δεν 
   
 με 

 σταματάει από το να κάνω κι άλλα& Έχω ανοιχτές τις πόρτες

  για όλο τον κόσμο. Και 


  επανέρχομαι...μιλάω πολύ! Νιώθω πως τα πάντα γύρω μου
  
  αλλάζουν κι εγώ απλά είμαι 

 θεατής, απομονωμένη από το υπόλοιπο κοινό, που απλά

  βλέπει, χωρίς να μπορεί να 

 αλλάξει τη ρουτίνα της ιστορίας.. Και τότε είναι που

    έρχονται  εκείνες οι ώρες οι
 
  παράξενες, 
 
 που δεν ξέρω ...τι ακριβώς πρέπει να κάνω.. Που όλο 

  προσπαθώ να βάλω τις σκέψεις μου 
  

 σε μία λογική σειρά, μα όμως εκείνες, ανυπάκουες και 

 άτακτες, γυρνούν γύρω γύρω, 
 
 στροβιλίζουν στο μυαλό μου και με μπερδεύουν ακόμα

  περισσότερο.. Κι όλο αυτό μου το 

 προκάλεσαν οι αλλαγές...Οι αλλαγές αυτές, οι 

 απροειδοποίητες, εμφανίζονται και μου 

 προκαλούν ένα αίσθημα τρόμου.Γιατί, έτσι, απλά αλλάζουν

  τα 

 πιστεύω και οι αξίες 

 μας.Γιατί έτσι απλά θα χαθούν όλα μια μέρα Και κάπου εκεί, 

 μέσα στη μοναξιά εμφανίζεται 

 μια ελπίδα..Ένα όνειρο..Και τότε είναι που αρχίζω να

  ξεχνιέμαι.Αφήνομαι στη μαγεία της 

 στιγμής,φτιάχνω στο μυαλό μου εικόνες,ιστορίες, ψεύτικες..
 
  Φτιάχνω έναν όμορφο κόσμο, 

 σχεδόν ιδανικό.. ονειρεύομαι..ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ.. Και είναι τόσο
 
  όμορφα τα όνειρα που 

 κάνω,βλέπω αγάπη, ανιδιοτέλεια.. Σβήνω του κόσμου αυτού,

  τα άσχημα που με 
 
 βαραίνουν.. Διαγράφω όλους εκείνους τους ανθρώπους, 

 τους 

 άδειους, που τίποτα δεν 

 θέλουν να μοιραστούν, να χαρίσουν.. Που βουλιάζουν στη 

 μιζέρια τους, και που θέλουν κι 

 εσένα εκεί, μέσα βαθιά να χώσουν.. Όλους αυτούς τους

 αντικαθιστώ με ανθρώπους 

 χαρούμενους,που δεν χρειάζεται να ικετέψω για την 

 καλημέρα τους, που απλόχερα μου 

 ανταποδίδουν το χαμόγελο που κι εγώ η ιδια τους 

 προσφέρω.......Κι όλοι αυτοί, εντελώς 


 τυχαία, και συμπτωματικά, είναι άνθρωποι, που ονειρεύονται,

  που διεκδικούν, που δεν 

 φοβούνται να τολμήσουν, που παλεύουν για όλα αυτά που

  τους κάνουν χαρούμενους.. 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου