Σάββατο, 2 Ιουλίου 2011

Me ta matia kleista

                                       
                                                
Κανείς δεν θα μπορέσει μου 'χες πει
να με πονέσει πάλι όπως εσύ
Κι αφού είπαμε γεια
με τα δάκρυα στεγνά
 τα παράθυρα αφήνω όλη μέρα κλειστά

Ποτέ δε θα σ' αφήσω, μου 'χες πει
να ζήσεις στα όνειρά μου όπως πριν
Κι όμως να περπατώ μες τον ύπνο σου εγώ
και μου δίνεις φιλιά στα όνειρά σου ξανά
Και σε παίρνω αγκαλιά με τα μάτια κλειστά

Πώς γεννάει στο σκοτάδι η λύπη χαρά
Χαρά σ' αυτόν που τώρα σ' αγαπά
χαράζει και σ' αγγίζει στα μαλλιά

Κι όμως να περπατώ μες τον ύπνο σου εγώ
Και μου δίνεις φιλιά στα όνειρά σου ξανά
Και σε παίρνω αγκαλιά με τα μάτια κλειστά
Πώς γεννάει στο σκοτάδι η λύπη χαρά

Κανείς δεν θα μπορέσει μου 'χες πει
Ποτέ να μ' αγαπήσει όπως εσύ...






4 σχόλια: